Wat gebeurde er in …
Door Daan Vanhamme, 18 January 2007
1940: De geboortedag van Pedro Rodriguez de la Vega. De Mexicaan schreef zich in voor 59 Grand Prix’ tussen 1963 en 1971. Hij debuteerde voor Ferrari maar nadien reed hij drie seizoenen voor Lotus. In 1967 stapte hij over naar Cooper en won meteen zijn eerste race voor het team. De volgende twee jaar reed hij voor het Engelse BRM en in 1968 won hij de 24uur van LeMans. In 1969 reed hij opnieuw voor Ferrari. De overstap naar opnieuw BRM bracht hem geluk, in 1970 won hij de Grand Prix van België. Ook in 1971 kon hij bij BRM blijven. Maar helaas, het lot zat hem niet mee. Op 11 juli 1971 geraakte hij op de Norisring (Duitsland) met zijn Ferrai naast de baan en crashte hard. Rodriguez overleefde de klap niet. Hij werd 31 jaar, 5 maanden en 13 dagen oud.
1942: Johnny Servoz-Gavin werd geboren in het Franse Grenoble. Hij schreef zich voor veertien Grand Prix’ in, waarvan hij er elf startte. De Franse Formule 3-kampioen van 1966 debuteerde een jaar later in een Matra, en na een uitstapje van één race naar Cooper kwam hij terug bij Matra met een knappe tweede plaats in Italië 1968. In 1970 reed hij drie races in een March, toen nog onder de hoede van Tyrrell. Ok won hij in 1969 de Formule 2-titel. George-Francis Servoz-Gavin was 64 jaar oud toen hij op 29 mei 2006 overleedin zijn geboortestad.
1950: Gianfranco Brancatelli wordt vandaag 57 jaar. De carrière van de Italiaan duurde echter maar drie races, in 1979 kon hij zich driemaal niet kwalificeren. In Spanje en in België probeerde hij het in een (mislukte) Kauhsen-Ford, in Monaco in een Merzario-Ford. In 1988 werd hij Italiaans Superturismo-kampioen.
1950: De geboortedag van de man die wereldkampioen moest worden en het nooit is geweest. Joseph Gilles Henri Villeneuve werd op 18 januari 1950 geboren in de Franse stad Saint-Jean-sur-Richelieu, gelegen in het Franstalige Québec. Hij startte zijn carrière in de sneeuwraces, en werd in 1976 en 1977 Noord-Amerikaans Formule Atlantic-kampioen. Gilles Villeneuve verkocht ooit zijn huis om te kunnen racen en woonde met zijn familie noodgedwongen in een mobilhome. In Engeland 1977 debuteerde de Canadees in een McLaren, en werd meteen overgekocht door Enzo Ferrari. Zijn onbezonnen rijstijl en zijn ik-geef-niet-op-mentaliteit doen me denken aan de grote Tazio Nuvolari,
vertelde de Italiaan ooit. Toen Gilles een contract kreeg voor 1978 trok de toenmalige Ferrari-coureur Niki Lauda naar Brabham. Villeneuve won zijn eerste Grand Prix op het einde van het seizoen, voor eigen publiek. Maar het zijn niet zijn (amper zes) overwinningen die de Canadees inmens populair maakte. Hij reed constant op de limiet, en vaak er ook over. De meest legendarische momenten uit de Formule 1 komen dan ook van hem, meestal uit één seizoen: 1979. Het gevecht om de tweede plaats in Frankrijk tegen René Arnoux (Het deed me geen pijn om te verliezen: ik heb verloren van de beste coureur ter wereld
) en de klapband in Zandvoort. Villeneuve reed voort naar de pits en haalde die… op twee wielen. Het linkerachterwiel bengelde amper nog ergens aan de Ferrari. In 1979 werd hij ook vice-wereldkampioen, toen hij teamgenoot Jody Scheckter de overwinning gaf in Italië en zo het kampioenschap verloor. Het seizoen 1980 was een rampjaar, maar in 1981ging het al wat beter. Zo won Gilles Villeneuve in het Spaanse Jámara, waarbij hij vijf coureurs achter zich hield. In San Marino 1982 voelde hij zich bedrogen door teamgenoot Didier Pironi en zwoer hij nooit meer te spreken met de Fransman. Jammer maar helaas kwam die voorspelling uit. Twee weken later, tijdens de kwalificaties voor de Grand Prix van België, werd zijn Ferrari de lucht in gekatapulteerd en Gilles uit de wagen geslingerd. Hij overleed in Leuven om 21:02 aan een gebroken nek. Zijn zoon Jacques, op dat moment elf jaar oud, werd wereldkampioen Formule 1 in 1997.
1953: De Grand Prix van Argentinië, verreden op het Autodromo Oscar Alfredo Galvez in Buenos Aires. Alberto Ascari vertrok vanuit polepositie en behield die gedurende de hele race. Na 97 ronden en 3:01’04.6 kwam hij als eerste over de streep met een volledige ronde voorsprong op Luigi Villoresi, José Froilan Gonzalez, Mike Hawthorn en Oscar Alfredo Galvez. Jean Behra (3ronden), het duo Trintignant-Schell (6 ronden), Barber (7 ronden) en Brown (10 ronden) vervolledigden de uitslag. De voornaamste uitvaller was Juan Manuel Fangio, hij moest na 36 ronden de strijd staken met transmissieproblemen. Ook Giuseppe Farina viel uit, zes ronden voor Fangio crashte hij uit de race.
1971: Ook Christian Fittipaldi viert vandaag zij verjaardag, hij mag 36 kaarsjes uitblazen. De zoon van Wilson Fittipaldi, en het neefje van drievoudig wereldkampioen Emerson Fittipaldi, werd Formule 3000-kampioen in 1991. Een jaar later, op 21-jarige leeftijd, mocht hij debuteren in een Minardi-Lamborghini. Van de dertien races dat hij mocht meerijden kon hij zich driemaal niet kwalificeren. Het jaar nadien zat hij opnieuw in een Minardi en finishte heel knap vierde in Zuid-Afrika en vijfde in Monaco. In Italië wou hij net op de finishlijn Pierluigi Martini nog voorbij gaan, maar hij raakte het rechterachterwiel van zijn teamgenoot en maakte een achterwaartse salto. Gelukkig voor hem belandde hij wonderbaarlijk op zijn vier wielen en gleed nog over de finish om als achtste geklasseerd te worden. Zijn teamgenoot finishte de plaats net voor hem. Voor 1994 kreeg hij onderdak bij het Footwork-team. In de tweede race finishte hij al op een knappe vierde plaats, iets wat hij nog kon nadoen in Duitsland. Maar meestal geraakte hij niet verder dan een achtste plaats en op het einde van het seizoen vond hij geen zitje meer. In 1995 trok hij dan maar naar Amerika en de Champ Cars, waar hij in 1996 en 2002 een vijfde plaats in het klassement haalde. In 2003 reed hij in de Nascar, en in 2005 en 2006 probeerde hij het in de Braziliaanse V8 Supercars. Ook reed hij in 2005 twee races mee in het A1GP-kampioenschap.
Facebook
NuJij
eKudosF1 merchandise
Een hele winkel vol F1 modellen en spullen tegen scherpe en interessante prijzen. Kom zeker eens kijken!