Uit de oude doos: GP van Japan 1976
Door Ramses Bossuyt, 10 October 2005
Dit zou de dag van Niki Lauda moeten worden. De laatste race van het seizoen en een voorsprong van drie punten op McLaren rijder James Hunt. Eerder dat jaar (1 augustus 1976) was hij zwaar verongelukt op de oude Nürburgring in Duitsland. Meer dood dan levend werd Lauda uit zijn brandende Ferrari 312 T2 wrak gehaald door zijn collega rijders, Arturo Merzario, Brett Lunger, Guy Edwards en Harald Ertl.
De artsen in het ziekenhuis hadden hem al opgegeven, zijn leven hing aan een zijde draadje maar Lauda vocht voor zijn leven en won. Wonder boven wonder herstelde hij vrij snel en op 12 september stond Lauda aan de start van de Grand Prix van Italië om zijn voorsprong van 14 punten ten opzichte van James Hunt te verdedigen. Het Italiaanse Ferrari publiek was uiteraard massaal uitgelopen om hun held weer aan de start te verwelkomen. Een vijfde plaats op de grid en een vierde plaats aan de finish waren, dankzij het uitvallen van Hunt, een goede stap op weg naar de wereldtitel. De tifosi onthaalden hem dan ook al als de nieuwe wereldkampioen. 17 punten voorsprong, het moest lukken. Maar toen kwam de race in Canada, een overwinning voor Hunt en Lauda werd slechts 8e. De U.S.A., weer winst voor James Hunt en een derde plaats voor Niki Lauda. Zou dit zijn dag gaan worden?
De training.
De eerste G.P. van Japan. Een vreemde training. 27 inschrijvingen, 26 auto’s. De Williams FW 05 werd gedeeld door Hans Binder en de Japanner Masemi Kuwahasima, die echter niet met de beloofde sponsorgelden kwam opdagen en door de zijdeur werd afgevoerd. De eerste schok kwam van het Kojima Engineering F1 team dat in de eerste vrije training een 4e tijd liet noteren. Masahiro Hasemi reedt met de nieuwe Kojima KE 007/1 de sterren van de hemel. Een tiende grid positie en de snelste race ronde waren zijn deel van het weekend. De Japanse inbreng werd gecompleteerd door Kazuyoshi Hoshino (Tyrrell 007), Noritake Takahara (Surtees TS 19) en, niet gekwalificeerd, Tony Trimmer met de Japanse Maki F 102 A. De Belg Jacky Ickx was met zijn Ensign MN 05 niet naar Japan afgereisd. Zijn been- en teenfrakturen, opgelopen na een crash bij de G.P. van Amerika, verhinderde hem om aan de start te verschijnen. (De initialen MN van het Ensign team staan voor Morris ‘Mo’ Nunn, nu actief in de Amerikaanse CART Series.)
Ook tijdens de laatste trainingsserie bleven Hunt en Lauda in elkaars buurt. Hun tijden waren echter niet toereikend voor een gezamenlijke start vanaf de eerste startrij.
Mario Andretti stond met zijn Lotus 77 op pole, gevolgd door Hunt, Lauda en John Watson (winnaar van de G.P. van Oostenrijk) met de Penske PC 4.
De Race.
Op de dag van de wedstrijd regende het zo hevig, dat het wel leek alsof de wereldkampioen moest worden weggespoeld. In de iets oplopende bochten van het circuit stond het water zo’n tien cm. hoog. De warm-up begon op tijd, aquaplaning op z’n best. De wagens tolde over het circuit, Larry Perkins (Brabham) werd in de vangrail geslingerd en had wat nieuwe onderdelen nodig om zijn auto weer rijklaar te krijgen.
Functionarissen, rijders en teamchefs trokken zich terug om te beraadslagen. Vier uur nadat de wagens voor het eerst waren uitgereden (lees uitgevaren) was er nog geen beslissing gevallen. De regen kwam nog steeds met bakken uit de hemel. Vlak voor 15.00 uur viel de beslissing. De organisatoren dachten waarschijnlijk meer aan de kassa en de 150.000 betalende toeschouwers en riepen alle rijders aan de start, anderhalf uur na de oorspronkelijke starttijd en twee uur voor het invallen van de schemering. Een aantal coureurs, o.a. Brambilla en Peterson (March) en Pryce (Shadow) hoopten dat de regen hun motorische handicap zou egaliseren. Vlak voor de ‘deadline’ werd de regen iets minder hevig, maar droog, nee. Vijf minuten later was het complete veld onderweg voor een laatste opwarmronde en om precies 15.09 uur sprong het licht op groen. Hunt, die eigenlijk helemaal niet wilde starten, had een bijzonder goede start en accelereerde Andretti weg, met een reusachtig watergordijn achter zich.
Het ergste was voor Hunt achter de rug, hij had een helder zicht. Watson hield vol respect afstand, hij had alleen maar last van Hunt’s regennevel. Achter hem gingen bijna blindelings en op de tast Andretti, Scheckter, Brambilla, Regazzoni, Depailler, Hoshino, Stuck en pas op de tiende plaats Niki Lauda, ver buiten het bereik van de WK punten, door de natte hel. Larry Perkins ging na de eerste ronde de pits in en stapte uit zijn Brabham, hij had gewoon geen zin om in dit weertype te rijden.
Toen James Hunt voor de eerste keer aan het eind van het lange rechte stuk afremde voor de bocht, kwam hij in een reusachtige plas water in zo’n geweldige slip terecht, dat Watson de nooduitgang moest nemen. Dit had de beslissende gebeurtenis kunnen zijn. Maar dan, de tweede ronde, Lauda volgt het voorbeeld van Perkins. Hij rijdt de pitstraat in en stopt bij zijn pitbox, stapt uit zijn Ferrari, bedankt zijn monteurs, en staakt vrijwillig de strijd om het wereldkampioenschap. Sommigen noemden hem een lafaard, omdat hij weigerde het risico te nemen, anderen vonden z’n houding imponerend. Maar dat alles was Lauda’s zaak. Als Hunt nu vierde wordt is hij wereldkampioen. Het voorbeeld van Perkins en Lauda werd in de achtste en tiende ronde nog gevolgd door Carlos Pace (Brabham) en Emerson Fittipaldi (Fittipaldi), ook zij staakte de strijd vanwege het slechte zicht.
Hoshino wist in zijn vier wiel Tyrrell 007 zijn merkgenoot Depailler, met de zeswieler Tyrrell P 34, en Regazzoni (Ferrari) al in de tweede ronde te passeren. Een vierde plaats was zijn deel.
Als een dolle stier ging Vittorio Brambilla met zijn March 761 Scheckter en Andretti voorbij, en reedt lange tijd op de tweede plaats achter James Hunt. Een pitstop (banden) was de oorzaak dat hij terugviel naar een achtste plaats. Maar niet voor lang, hij knokte zich in zeer korte tijd weer terug naar de tweede plek om in de 39e ronde uit te vallen met ontstekings problemen.
Voor hem waren al een aantal coureurs uitgevallen, waaronder Arturo Merzario, de wandelende reclamezuil. Hij was een van de eerste rijders die met veel sponsor badges op zijn race overall, en een vader die in een hoge positie bij Phillip Morris (Marlboro) werkte, een plaatsje in de F1 kon kopen. Ook Hoshino was uitgevallen, in de 28e ronde kwam hij in de pits voor nieuwe banden. Hij moest echter in de pits blijven ……. het team had geen banden meer. De leider in de race had zijn rugdekking ook verloren. Jochen Mass vloog, op een tweede plaats liggend, in ronde 36 van de baan. Depailler en Pryce konden daarna aansluiting vinden bij de nog steeds aan kop liggende Hunt.
Het was inmiddels gestopt met regenen en de baan begon op te drogen. Tom Pryce kon het James Hunt maar heel even lastig maken. In de 47e raceronde liep zijn motor vast. Nu kwamen de problemen, de regenbanden hadden geen grip meer en de pitstops zouden snel volgen. Hunt probeerde het met een voorzichtige manier van rijden, hij zocht alle natte plekken van het circuit op, terwijl Depailler en Andretti nu alles op één kaart zetten. Ronde 62, de elf overgebleven coureurs reden nu op slick banden. De Fransman op kop, gevolgd door de Amerikaan. Hunt was nu derde, genoeg voor de titel. Depailler kreeg problemen met zijn banden. Hij miste echter de inrit naar de pits en een zeer langzame ronde koste hem twee plaatsen.
Zeven ronden voor de finish lagen Andretti, Hunt, Regazzoni, Jones voor Depailler. De andere rijders nog in de strijd, Nilsson, Ertl, Laffite, Takahara en Jarier waren al op een ronde gereden. James Hunt moest nog een pitstop maken, hij had niet meer genoeg rubber op z’n banden om de race uit te rijden. Zijn linker voorband was totaal aan flarden gereden, maar de pitstop duurde te lang. Na 27 seconden was hij weer terug in de strijd met vier nieuwe banden. Hij lag nu achter Andretti, Regazzoni, Jones en Depailler op de vijfde plaats. Lauda, reeds op weg naar huis, had nu weer de leiding in de WK stand. Regazzoni kreeg last van een langzaam leeglopende achterband en moest een aantal coureurs voor zich laten.
Nog drie ronde en Hunt lag weer op de derde plaats. Het gevecht met Lauda dat een seizoen lang had geduurd is nu definitief beslecht. Mario Andretti is de populaire winnaar van de race, James Hunt de nieuwe en niet minder populaire wereldkampioen met één punt voorsprong. Lauda heeft ook gewonnen, hij durfde een race te staken en hij leeft nog.
feature geschreven door martin
Facebook
NuJij
eKudosMeer over
F1 merchandise
Een hele winkel vol F1 modellen en spullen tegen scherpe en interessante prijzen. Kom zeker eens kijken!