Proficiat Jacky Ickx
Door Jasper Coosemans, 1 January 2004
Eerst misschien een kleine inleiding. Ik wil beginnen aan een feature-reeks die de rijders van de Lage Landen even bestudeert. Dit zal geen regelmatige reeks zijn, daar heb ik om te beginnen de tijd niet voor. Ik doe m’n best om er elke twee weken één op de site te zetten, maar verwacht niet teveel!
Proficiat Jacky Ickx, zo luidt de titel van mijn eerste feature. Die proficiat verdient hij op veel verschillende manieren. Allereerst is vandaag, Nieuwjaarsdag 2004, zijn 59ste verjaardag. Op 1 januari 1945 werd een wonder geboren te Brussel, genaamd Jacques-Bernard Ickx.
In 1964, Jacky was toen 19 jaar oud, begon hij aan z’n race-carrière. Twee jaar later werd hij Europees kampioen F2. Uit zijn kampioenenjaar een stukje over het weekend op de lange Nurburgring.
Op de Nordschleife in 1966 rijdt hij in een Formule 2-wagen, F2 en F1 werden toen tegelijk gereden. Hij klokt tijdens de kwalificatie op het ongeveer 22 kilometer lange circuit meteen een 21 seconden snellere tijd dan de tweede F2-deelnemer. Slechts twee F1-rijders zijn sneller dan hij, namelijk Hulme en Clark. Spijtig genoeg moet hij achter het hele F1-veld starten, dat zijn nu eenmaal de regels. Maar na 4 ronden rijdt hij al rond op de vijfde plaats. Na 12 ronden moet hij echter opgeven met technische problemen, na een erg grote indruk gemaakt te hebben op de F1-managers. Op die manier werd hij dus F2-kampioen, hij was een uitstekend piloot en deed het veel beter dan de andere F2-rijders.
Op 10 september maakte hij z’n officiële F1-debuut. Hij kwam op het Monza-circuit uit voor Cooper-Maserati en pakte meteen de zesde plaats.
In 1968 reed onze Jacky voor… jawel, Scuderia Ferrari. In de eerste twee races bij dat team eindigde hij niet. Maar bij de derde GP, op zijn thuis-circuit Spa-Francorchamps, start hij vanop de eerste rij en finisht hij op het podium, een derde plaats! In de gietende regen pakt hij z’n eerste zege beet, dit gebeurde tijdens de Franse GP van Rouen, twee races na Spa. Op Monza werd hij derde, die race had hij bijna heel de tijd zonder vizier gereden. Maar in Canada dat jaar komt de pech: hij crasht en ten gevolge daarvan breekt hij z’n linkerbeen. Over en uit voor dat seizoen.
Daarna verliet Ickx de Scuderia. Hij ging nu naar het team van Jack Brabham, de drievoudige wereldkampioen die zowel eigenaar was rijder van het team. Zoals te verwachten kreeg Jacky daar een tweederangsrol. Brabham reed in de eerste en betere wagen en Ickx’ resultaten waren niet om over naar huis te schrijven. Maar toen kwam het ongeval van Brabham. Hij brak zijn voet en nu kon de show voor onze landgenoot beginnen. Hij mocht nu in de eerste wagen rijden en hij reed ermee de pannen van het dak: 3de in Frankrijk, 2de in Engeland, op het hoogste schavotje in Canada en Duitsland. In Mexico werd hij opniew tweede en zodoende werd hij vice-wereldkampioen 1969! Hij beslist Brabham te verlaten: hij was immers te goed voor een tweede plaats in een team!
Dus kwam hij terug bij Ferrari in 1970. Zijn seizoen begon alweer moeizaam. In Spanje crashte hij en het duurde 20 seconden vooraleer hij uit zijn rode wagen kon kruipen. Hij werd afgevoerd naar het zekenhuis met ernstige brandwonden. 17 dagen later spong Jacques-Bernard echter terug in z’n wagen, en hij kwam terug tijdens de GP van Monaco. Maar de bolide wou niet mee: ze was geen partij voor de Lotus van Oostenrijker Jochen Rindt. De wagen bleef natuurlijk verbeteren. In Duitsland kon Ickx al meestrijden voor de zege met Rindt. Dat was tevergeefs. Maar in Oostenrijk kan Jacky weer vieren met een overwinning. En toen kwam de zwarte dag. WK-leider Jochen Rindt crashte fataal in de vrije training op het snelle Monza. Ickx was toen de enige die de titel nog kon afpakken van Rindt. Hij won in Canada maar in de volgende Grote Prijs eindigde hij slechts als vierde en zodoende is de titel zeker voor wijlen Jochen Rindt. Jacky won ook nog de Mexicaanse Grand Prix maar dat was al te laat. Er is ook niet veel aan een titel af te pakken van iemand die het leven heeft verloren…
Natuurlijk waren Ickx en Ferrari de favorieten van het jaar 1971. Maar het was Jacky’s naamgenoot, de Schot Stewart, uitkomende voor het Tyrrell-team, die aan het langste eind trok. Dat komt omdat Ferrari zich altijd eerst focuste op het prototype-kampioenschap, en daarna pas op het eigenlijke F1-kampioenschap. In Zandvoort won hij, maar daarna viel hij vaak uit terwijl Stewart de ene zege na de andere pakte. Dat prikkelde Jacky Ickx.
Naast het circuit waren er ook conflicten tussen de twee Jacky’s. Stewart pleet voor een betere veiligheid, Ickx beweerde bij hoog en bij laag dat je daardoor de uitdaging uit de F1 haalde.
In 1972 scoorde Ickx bij Ferrari slechts twee podiumplaatsen: beide een tweede plek. Daarna werd de Ferrari enkel nog gekenmerkt of opgemerkt door uit te vallen. Dat prikkelde onze Belg en hij wilde laten zien dat de Nurburgring echt zijn circuit was. Hij gaf Stewart geen schijn van kans…
Hij bleef nog een half succesloos seizoen bij Ferrari, dan ging hij voor één GP naar Mclaren, waar hij meteen de derde plaats pakte. In 1974 ging hij naar Lotus, die hun Lotus72 maar niet goed wisten te vervangen en daarom een plaatsje achteraan de grid verzekerd hadden. Toch pakte Jacky één podiumplaats. 1975 was nog rampzaliger en hij verliet Lotus in de helft van het seizoen, ook al had hij nog een tweede plaats gepakt in Spanje. Later ging hij nog rijden bij de teams Wolf en Ensign.
Daarna concentreerde hij zich volledig op lange-afstandsraces. In 1966 had hij de 24 uur van Francorchamps al gewonnen. In ’67, ’68 en ’74 won hij de 1000 kilometer van Spa. De 6 uur van Watkins Glen had hij reeds gewonnen in ’68 en ’72. In ’69 en ’72 schreef hij de 12 uur van Sebring op z’n naam. Hij had in 1976 de 1000-kilometerraces van Monza (’72 en ’73), Oostenrijk (’72), de Nurburgring (’73) en Brands Hatch (’68) al allemaal gewonnen. Hij had al driemaal de 9 uur van Kyalami gewonnen door in 1967, 1968 en 1970 de snelste te zijn. Ook had hij toen al tweemaal de 24 uur van Le Mans al gewonnen; in 1969 en 1975 was hij daar de beste. En hij had nog al langeafstandsraces gewonnen…
In 1976 ging hij dus nog meer lange races rijden. In dat jaar won hij opnieuw de 1000 kilometer van Monza, ook de 1000 van Imola mocht hij op zijn naam schrijven. Hij zegevierde voor de derde keer in Le Mans. De 6 uur van Mugello werd van hem, evenals de 6 uur van Vallelunga.
In 1977 won Jacky Ickx voor de derde keer op rij en de vierde keer in het totaal de 24 uur van Le Mans. Hij won voor de derde keer de 6 uur van Watkins Glen, hij zegevierde voor het eerst na de 6 uur van Silverstone. De 1000 kilometer van Brands Hatch mocht hij ook opnieuw op zijn naam schrijven.
In 1978 won hij slechts de zes uur van Silverstone, maar hij was iets actiever in F1. In 1979 reed hij weer fulltime F1. 1979 was dan het eind van z’n carrière. Hij werd circuitdirecteur van Spa-Francorchamps. Maar toch werd hij terug een racer. In ’81 en ’82 won hij opnieuw de 24 uur van Le Mans, hij heeft nu nog het record op z’n naam van 6 overwinning in die race. In 1983 won hij de Parijs-Dakar-rally.
De F1-carrière van Ickx bestond uit 114 GP’s, waarin hij het volgende palmares vastlegde:
- 181 punten
- 8 zeges
- 25 podiumplaatsen
- 13 poleposities
- 25 starts vanop de eerste rij
- 14 snelste rondes
Bron en foto’s: [url=http://www.jacky-ickx-fan.net]http://www.jacky-ickx-fan.net[/url]
Facebook
NuJij
eKudosF1 merchandise
Een hele winkel vol F1 modellen en spullen tegen scherpe en interessante prijzen. Kom zeker eens kijken!