Paul Stoddarts USGP
Door Jasper Coosemans, 29 June 2005
De nabesprekingen van de Grote Prijs van Amerika zijn zo ongeveer bedaard. Het is niet nodig uitleg te geven over wat de fans, live aanwezig of kijkend naar de tv, te zien hebben gekregen. Maar Paul Stoddart, teambaas van Minardi, vindt het wél nodig uitleg te geven over wat er zich achter de schermen heeft afgespeeld.
Daarom publiceerde hij de dag na de Grote Prijs dit artikel op de media-site van Minardi. Of alles echt waar is, is natuurlijk in twijfel te trekken, aangezien Paul Stoddart voor sommigen bekend staat als iemand die populair wil zijn bij de fans, en hierbij heel wat praat kan verkopen. Maar waar rook is, is vuur, dus er zal wel een hele hoop waarheid inzitten. Hoeveel waarheid dat is, kan U zelf uitmaken.
Een persoonlijk verslag over de gebeurtenissen op de USGP 2005
Er is al veel gezegd over de farce die zondag 19 juni heft plaatsgevonden in Indianapolis, en ik denk dat het, voor de duidelijkheid, de moeite waard zou zijn als iemand die er eigenlijk aanwezig was, en deelgenomen heeft aan de discussies tot aan de start van de Grote Prijs, een waar verslag geeft over wat plaatsgevonden heeft. Dit zowel voor de meer dan 100.000 fans die aanwezig waren, als voor de honderden miljoenen mensen die naar de tv keken over de hele wereld.
Dit is een oprechte poging om een feitelijke tijdlijn weer te geven van de relevante gebeurtenissen die plaats hebben gevonden. Als er een klein detail of opeenvolging bediscussieerd zou worden, zal het naar mijn mening geen enkel slecht effect hebben op dit verslag van gebeurtenissen die geleid hebben tot misschien wel het meest schadelijke spektakel in de recente geschiedenis van de Formule 1.
Achtergrond
Voor hen die de laatste politieke ontwikkelingen in de Formule 1 niet gevolgd hebben, is het eerlijk om te zeggen dat de meerderheid van de teams zich al meer dan een jaar lang niet echt goed voelt bij de acties van de FIA en haar voorzitter, Max Mosley, in verband met de regels end e manier waarop deze regels ingevoerd zijn, of voorgesteld om ingevoerd te worden. Er is geen weekend voorbij gegaan waarin sommige of alle teams niet gediscussieerd of ruzie gemaakt hebben over deze regels. Dit is zodanig het geval, dat het nu basiskennis is dat de constructeurs hun eigen raceklasse hebben vorgesteld om te beginnen op 1 januari 2008, en dit wordt ondersteund door ten minste twee van de privé-teams. De algemene evolutie is dat deze kwesties in vele gevallen persoonlijk geworden zijn, en naar mijn mening was dat een serieuze bijdrage aan het falen om een oplossing te vinden die alle 20 wagens had toegestaan te racen in de USGP van zondag.
De feiten
Vrijdag 17 juni
Ik merkte dat Ricardo Zonta’s Toyota gestopt was, maar eerlijk gezegd heb ik er geen aandacht aan besteed waarom. Daarentegen heb ik Ralf Schumachers ongeluk gezien, zowel op de schermen als vanop mijn plaats aan de pitmuur. Een rode vlag was noodzakelijk, en in de vele replays op de schermen, leek het er sterk op dat de oorzaak van het ongeluk een lekke achterband was.
Gedurende de namiddag suggereerden velen in de paddock dat het een bandenprobleem was en ze zeiden dat het gelijkend was aan het serieuze ongeluk dat Ralf Schumacher onderging in de USGP van 2004. Later die avond besefte ik voor het eerst dat er dit weekend een potentieel probleem was met de Michelin-banden. Eerlijk gezegd besteedde ik er niet veel aandacht aan, aangezien ons team op Bridgestone-banden staat.
Zaterdag 18 juni
Toen ik aankwam op het circuit, werd er in de paddock gezegd dat er een potentieel probleem was met de achterbanden van alle Michelin-teams dit weekend, en het werd evident wanneer de eerste en de tweede sessie gereden werden, dat de meeste benadeelde teams zeer zuinig waren met het aantal rondjes dat ze aflegden. Daarbovenop kondigde Toyota aan dat het Ralf Schumacher, die niet meer zou deelnemen aan het weekend, vervangen had door Ricardo Zonta. De geruchten in de paddock waren dat sommige Michelin-teams zich niet zouden kwalificeren. Ook liet men mij tijdens de trainingssessie weten dat er een teambazenvergadering zou zijn met Bernie Ecclestone, om 14.30u, na de kwalificatie, en ik dacht onterecht dat het zou gaan over de Michelin-kwestie.
De kwalificatie vond plaats, en inderdaad kwalificeerden alle 20 de wagens zich voor de Grote Prijs van zondag.
Ongeveer om 14.20u ging ik naar Bernies kantoor, en met vertegenwoordigers van alle teams, ook Ferrari, begon de vergadering. Verrassend genoeg was het grootste agendapunt het aantal GP’s en de kalender voor 2006, gevolgd door een suggestie dat er ook de volgende Grote Prijs een bijeenkomst zou zijn om twee dingen de bespreken: het voorstel om maar één bandenleverancier te hebben, en of het wenselijk zou zijn met of zonder benzinelading voor de race te kwalificeren in 2006. Alleen op het einde van de vergadering kwam de Michelin-kwestie boven, en in alle eerlijkheid, werd het niet in veel detail besproken. Ikzelf vond dit vreemd, maar zoals ik al zei, het benadeelde Minardi niet rechtstreeks, en ik het daarom geen reden om de zaak te volgen.
Zaterdagavond was er een aanzienlijk gerucht in de paddock dat de bandenkwestie veel serieuzer was dan eerst gedacht, en mensen spraken over een verse lading banden die ‘s nachts aangevlogen werd uit Frankrijk, en over welke straf de Michelin-teams zouden moeten krijgen wanneer die banden gebruikt zouden worden. Toen ik de paddock verliet, wedden mensen dat Minardi en Jordan punten zouden pakken!
Later die avond, vroeg ik onze Sportdirecteur welke ontwikkelingen er waren geweest, en hij zei me dat de kwestie inderdaad zeer serieus was, en dat de mogelijkheid bestond dat de Michelin-teams niet zouden racen.
Zondag 19 juni
Ik kwam aan op het circuit om 8.15u, om vast te stellen dat de paddock gonsde van verhalen dat de Michelin-teams niet zouden kunnen deelnemen aan de Grote Prijs. Ik kreeg dan een kopie van de communicatie tussen Michelin, de FIA en de Michelin-teams, die de ware omvang van het probleem onthulde. Tegen dan vroegen journalisten of Minardi het eens zou worden met de waaier van reglementen om de Michelin-teams te laten deelnemen, en welke straffen ik geschikt vond.
Een geplande persconferentie van Minardi vond plaats om 9.30u, en toen die bijna gedaan was, werd ik naar een dringende vergadering geroepen, samen met Jordan, Bernie Ecclestone, de twee grootste aanwezige Michelin-vertegenwoordigers, IMS (Indianapolis Motor Speedway, red.) directeur Tony George, de teambazen en de technische verantwoordelijken van de Michelin-teams. In deze vergadering gaf Michelin voor het eigen krediet toe dat de banden geen volledige race-afstand konden afleggen op het Indianapolis-circuit zonder verandering van circuit, om de snelheid uit de laatste bocht in de banking te verminderen. Veel achtergrondinformatie werd gegeven over de enorme stappen die Michelin, met steun van haar teams, had ondernomen in de laatste 48 uur, om het probleem te proberen op te lossen, maar het was duidelijk dat al die pogingen niet genoeg waren om een gepaste oplossing te voorzien die geen steun van de niet-Michelin-teams, en uiteindelijk van de FIA, zou betrekken.
Wat gevraagd werd van de Bridgestone-teams was een chicane toe te laten in bocht 13, wat de Michelin-teams zou toestaan hun teams te adviseren dat de banden naar hun mening de race zouden kunnen uitrijden. Het werd zeer duidelijk gemaakt dat dit de enige mogelijke oplossing was, aangezien eerdere suggesties van de FIA, zoals de snelheid van de Michelin-teams in bocht 13 te limiteren, aanleiding zouden kunnen geven tot een ongeluk dat herinnerd zou worden, en daartoe waarschijnlijk wel degelijk aanleiding zóú geven. Dit idee, samen met een voorstel om elke 10 ronden te pitten, werd afgeslagen, en de discussie kwam terug bij de enige verstandige oplossing: een chicane. Tijdens deze discussie werd een technische vertegenwoordiger met specifieke kennis over het Indidianapolis-circuit, samen met vertegenwoordigers van de IMS, opgelegd om het ontwerp van een chicane voor te bereiden, en Bernie Ecclestone stemde toe om te spreken met de ene afwezige teambaas, Mr. Todt, en om FIA-voorzitter Max Mosley, niet aanwezig op het circuit, te informeren over de geplande oplossing om het succesvolle verloop van de USGP toe te laten. Slechts enkele uren voor de start van de race, werden we het erover eens weer samen te komen zodra Bernie antwoorden had van de heren Todt en Mosley.
Ongeveer om 10.55u, liet Bernie ons weten dat niet alleen Mr. Todt niet akkoord zou gaan, zeggende dat het niet Ferrari’s probleem was, maar dat van de FIA en Michelin, maar dat ook Mr. Mosley had gezegd dat als er pogingen waren om het circuit te veranderen, hij de GP onmiddellijk zou annuleren. Deze woorden klonken me bekend in de oren, omdat ze gelijkend waren aan wat ik gehoord had ongeveer om middernacht op de vrijdag voor de GP van Australië 2005, toen me door alle grote aanwezige FIA-vertegenwoordigers verteld werd dat de Australische GP onmiddellijk geannuleerd zou worden als ik de gerechterlijke zaak tussen Minardi en de FIA niet zou intrekken. Opnieuw was Max Mosley niet aanwezig op die Grote Prijs! Het is eerlijk nu te zeggen dat de grote meerderheid van de mensen in de kamer zowel voelden als zeiden dat Mr. Mosley compleet over de schreef was gegaan, geen enkel idee had van de ernst van de zaak, en zich verder zelfs nog minder zorgen maakte om de USP, zijn organisatoren, de fans en inderdaad, de honderden miljoenen televisiekijkers over de hele wereld, die benadeeld zouden zijn door zijn onverzoenlijkheid.
Tegen dan hadden de negen teams besproken om een race te rijden die niet meetelt voor het kampioenschap, of een race waarin de Michelin-teams geen punten konden scoren, en zelfs een race waarin alleen de Michelin-teams de chicane zouden gebruiken, en inderdaad, elke andere mogelijke optie die zou toelaten dat 20 wagens konden deelnemen een show brengen, om zodoende de enorme schade, die zich, zoals alle aanwezigen wisten, anders zou voordoen, niet toe te brengen aan de F1.
Tegen dan vonden de meeste aanwezigen dat de enige optie was om de chicane te plaatsen en, indien noodzakelijk, te racen zonder Ferrari, maar met 18 wagens, in een race die ongetwijfeld niet zou meetellen voor het kampioenschap. We besproken met Bernie de effecten als de FIA zijn personeel zou terugtrekken, en we bereikten onder onszelf een akkoord over een racedirecteur, een safetycar-piloot, en andere essentiële posities, en we werden het erover eens dat het in deze omstandigheden vooral belangrijk was een race te hebben. Verder werd iedereen het eens dat elke deelnemer zijn team en rijders zou opleggen om zichzelf toe te leggen aan het voorschotelen van een leuke race voor het goed van de F1, aangezien we waarschijnlijk geen FIA-faciliteiten zouden krijgen zoals trofeeën en onderzoekingen na de race.
Nu riepen we alle 20 rijders, en inderdaad kwamen ze alle 20 aan, en we lieten hen ons plan weten. Ik kan niet getuigen dat elke rijder akkoord ging met wat we voorstelden, maar ik kan met zekerheid zeggen dat geen enkele rijders niet akkoord ging. En inderdaad besproken de leden van de GPDA om toe te zien op het maken van een goede chicane. Jean Todt was de enige noemenswaardige afwezige teamvertegenwoordiger, en de Ferrari-rijders stelden dat deze beslissing aan Mr. Todt was.
Ik denk dat het belangrijk is te benadrukken dat in deze fase, en bewust van de totale onmogelijkheid – noem het force majeure als je wil – voor 14 wagens om deel te nemen aan de race, de negen aanwezige teams het eens waren dat ze niet zouden racen tenzij een oplossing gevonden werd die goed was voor de Formule 1 als een wereldwijde sport, aangezien het duidelijk was voor alle aanwezigen dat de sport, en niet de politiek, moest overwinnen als we een driegend gevaar wilden ontwijken.
Na een korte pauze kwamen we opnieuw bijeen met de rijders. Toen ik aankwam in Bernies kantoor, telefoneerde Flavio Briatore met Mr. Mosley, en het was nogal duidelijk door de lichaamstaal van de anderen in de kamer dat Mr. Mosley geen van onze suggesties aanvaardde. Aan het einde van het telefoontje, was het duidelijk dat velen in deze ruimte alle vertrouwen in Mr. Mosley en zijn kunnen om de functie van FIA-Voorzitter te vervullen met respect voor F1-kwesties, hadden verloren.
Ik ben er zeker van dat dit oordeel met verachting zal behandeld worden door Mr. Mosley, maar men moet zich realiseren dat er verschillende redenen zijn waarom andere teambazen en de hoge mensen in de F1 niet publiekelijk zullen zeggen wat ze openlijk privaat vinden over Mr. Mosley, zijn politiek en zijn bestuur van de sport. Er is een grote verleiding om deze redenen in detail te bekijken, maar dat is voor een andere dag. Het volstaat te zeggen dat zij die samen waren in Indianapolis vonden dat Mr. Mosley en in mindere mate het tekort aan samenwerking van Mr. Todt verantwoordelijk zouden gaan zijn voor het grootste FIAsco in de recente geschiedenis van de Formule 1.
Dan kwamen er besprekingen over de andere telefoontjes met Mr. Mosley en onder andere Bernie Ecclestone, Ron Dennis en Tony George, en het werd duidelijk hoever Mr. Mosley bereid was te gaan om zijn doelen te bereiken. Wat ik heel wansmakelijk vond, was dat er gezegd werd dat Mosley Mr. Martin, de belangrijkste FIA-vertegenwoordiger in Amerika, had gezegd dat als er een race werd gereden die niet zou meetellen voor het kamioenschap, of er een verandering aangebracht zou worden aan het circuit, de USGP en inderdaad, alle FIA-gereguleerde motorsport in de VS, bedreigd zou worden – opnieuw exact dezelfde tactiek als die die gebruikt werd om de Australische GP en motorsport te bedreigen in maart dit jaar.
Tegen dan was het duidelijk dat Mosley de promotor van de USGP op de knieën had gedwongen, dat Bernie Ecclestone machteloos was om tussen te komen, en dat alle moeite van de teambazen, Jean Todt uitgezonderd, gefaald had om de USGP 2005 te redden.
Zover gekomen was de pitstraat al open en had er een haastige bespreking plaatsgevonden over of de Michelin-teams al dan niet op de grid zouden komen. Mijn teampersoneel bracht me een radio, en ik kon weten welke wagens de grid op zouden gaan. Het is interessant to zeggen dat de teambaas van Jordan nu niet aanwezig was, en het waren inderdaad de Jordans die als eerste naar de grid reden, gevolgd door de Ferrari’s. Na een discussie met Bernie Ecclestone, werd overeengekomen dat de Michelin-teams naar de grid zouden gaan, maar dat ze absoluut niet konden deelnemen aan de race door de bandensituatie.
We reden dan naar de grid, en ik vroeg Colin Kolles van Jordan of hij van plan was de andere teams te ondersteunen, of hij zou deelnemen aan de race. Met geen onzekere woorden, werd me gezegd dat Jordan zou racen. Ik werd ook benaderd door een Bridgestone-vertegenwoordiger, die me liet weten dat Bridgestone wilde dat ik racete. Dit zette me bij één van de moeilijkste beslissing die ik ooit heb moeten nemen in mijn tijd in F1, aangezien ik niet wilde racen, maar ik me zeker voelde dat zware sancties zouden volgen als ik dat niet deed, met mijn huidige relatie met Mr. Mosley. Ik maakte het duidelijk aan Bernie Ecclestone, en verschillende teambazen, dat als de Jordans van de baan zouden gaan of zouden opgeven, ik de Minardi’s zou terugtrekken uit de race.
Het is belangrijk dat de mensen beseffen dat Minardi, de zeven Michelin-teams, Bernie Ecclestone en de promotors het niet eens waren met Mr. Mosleys taktieken. Om de eerder genoemde redenen zal het lang duren, als het ooit gebeurt, voor dit toegegeven wordt, maar voor mij is er geen twijfel dat de farce van zondag 19 juni 2005 in Indianapolis ve verantwoordelijkheid was van FIA-Voorzitter Max Mosley, en aangesterkt is door het tekort aan ondersteuning van Jean Todt.
Naar mijn mening om twijfel te vermijden, was Michelin verantwoordelijk genoeg om toe te geven dat het probleem door hen gemaakt was. Wanneer je bedenkt dat zelfs de vervangende Barcelona-banden die naar de IMS gevlogen werden, bij het testen blijkbaar dezelfde karakteristieken toonden als de banden die eerst faalden, is dit duidelijk een kwestie van force majeure, aangezien ik helemaal niet geloof dat Michelin expres banden naar de GP meebracht die de competitie niet aankonden.
Veel belangrijker is echter dat Mosley weigerde een voorgestelde oplossing te aanvaarden, en dat die weigering was volgens mij politieke redenen had. Daarom vind ik dat hij gefaald heeft in zijn plicht, en dat is de reden waarom ik dit verslag maak.
Er zal ongetwijfeld veel discussie en debat zijn de komende weken en maanden, maar ik vind dat dit een waar en eerlijk verslag is van de feiten, en niet de fictie, over de verantwoordelijkheid voor dit FIAsco. De mensen kunnen nu hun eigen conclussie trekken!
Paul Stoddart,
20 juni 2005
Facebook
NuJij
eKudosMeer over
F1 merchandise
Een hele winkel vol F1 modellen en spullen tegen scherpe en interessante prijzen. Kom zeker eens kijken!