Opmerkelijk Canada
Door Daan Vanhamme, 5 June 2007
De Grand Prix van Canada is een vaste waarde geworden op de Formule 1-kalender. Vooral de successen van de familie Villeneuve heeft Canada in zekere zin verzekerd van een jaarlijkse race. Sinds 1967 bezoekt de Formule 1 het tweede grootste land ter wereld (met uitzondering van 1975), goed voor achtendertig Grote Prijzen.
Eerst trok men naar Mosport Park, net geen honderd kilometer ten oosten van Toronto. In 1967 kreeg Canada voor zijn honderdste verjaardag een Formule 1-race van de FIA. Brabham won voor teamgenoot Dennis Hulme. De komende jaren wisselde het telkens met Mont-Tremblant. Na de dood van Jochen Rindt in 1970 kwam het circuit door een geringe veiligheid sterk onder vuur te liggen.
Mosport Park kreeg het alleenrecht voor de komende zeven jaar, tot men in Montréal een circuit had gebouwd op het eilandje Île de Notre Dame. Naast de roeibaan van de Olympische Zomerspelen uit 1976 werd het Circuit de Montréal gebouwd, dat vanaf 1982 omgedoopt werd tot het Circuit Gilles Villeneuve.
Eerste sneeuw tijdens de eerste race
De eerste race op het nieuwe circuit bracht meteen het nodige spektakel. Het was de eerste en tot nu toe enige race waarbij er sneeuw aan de kanten van het circuit lag, met al op de achtste oktober vriestemperaturen en sneeuwval. Carlos Reutemann had in de VS in een Ferrari gewonnen, en het thuispubliek hoopte stiekem dat local hero Gilles Villeneuve zou winnen. Met 79000 mensen moedigden ze hem aan.
Jean-Pierre Jarier, de vervanger van de maand voordien verongelukte Ronnie Peterson, pakte polepositie en reed lange tijd aan de leiding, tot zijn olieleiding brak. Tot groot jolijt van het thuispubliek reed er plots de Ferrari met nummer twaalf aan de leiding. Villeneuve won ruim voor Scheckter in een wagen van de Canadees Walter Wolf, wat tot een massahysterie van het publiek leidde. Gilles Villeneuve won zijn allereerste race voor eigen publiek.
Spektakel tijdens de eerste races
Zowel in 1980 als in 1981 werd de race nog in het begin van de herfst gehouden, en dat zorgde meermaals voor veel spektakel. In 1980 moest de race al na honderd meter worden stopgezet na een massale crash. Nélson Piquet was één van de slachtoffers, samen met Michael Thackwell, tot op heden de jongste coureur ooit in de Formule 1. Later in de race brak Jean-Pierre Jabouille zijn beide benen op meerdere plaatsen na een zware crash.
Zware regenval zorgde voor nog meer spektakel in 1981. Hoewel de overwinning een makkelijke klus was voor Jacques Laffite zorgde Gilles Villeneuve opnieuw voor het amusement. Zijn ondermaatse Ferrari was in droge omstandigheden geen partij geweest voor de rest van het veld, maar in de regen reed hij van een elfde naar een derde plaats. Een jaar later werd de race verhuisd naar juni, de race was vrijwel uitverkocht om Gilles Villeneuve aan het werk te zien. Jammer genoeg kwam het niet zo ver, de Canadees verongelukte de maand voordien.
De pits en start/finish was intussen verhuist van plaats, van de oude haarspeldbocht naar het nieuwe gedeelde waar het nu nog steeds staat. Ditmaal was er opnieuw een startcrash, maar een minder plezierige. Riccardo Paletti zou twee dagen nadien 24 jaar worden en daarom was zijn moeder meegereisd naar de race. Echter, vooraan bleef poleman Pironi staan en Paletti crashte er aan tweehonderd kilometer per uur achteraan op. Toen men hem in bewusteloze toestand uit de wagen wilde halen, brak de benzinetank en schoot de wagen in brand. Paletti overleed later aan zijn verwondingen en intoxicatie in het ziekenhuis.
Chaos en zowaar een Belg die wint
1989 was het jaar van McLaren-Honda en de kwalificaties voor de GP van Canada bewezen dat nog maar eens. Alain Prost en Ayrton Senna startten van op de eerste rij. Thierry Boutsen kwalificeerde zich met zijn Williams als zesde.
Op racedag regende het en op het einde van de paraderonde komen de beide Ferrari’s, net als de Benettons, binnen om van banden te wisselen. Ferrari vergist zich en vertrekt voor de rest van het veld aan de race begint. Een diskwalificatie is het logische gevolg.
Senna lijkt op weg naar een makkelijke overwinning, Ricardo Patrese ligt op de tweede plaats. Met nog enkele ronden te gaan ondervindt Patrese een probleem met zijn bodemplaat. Boutsen kan zo de tweede plaats van zijn teamgenoot overnemen. Op drie ronden van het einde heeft de Honda motor van Senna er genoeg van en zo krijgt Boutsen de overwinning in zijn schoot geworpen. Hij staat aan het hoofd van de allereerste Williams-Renault 1-2.
”Ik dacht dat ik een orgasme had”
Twee jaar later was het opnieuw een totale verrassing in Montréal. Williams-Renault was destijds het team in wederopstanding en was veruit het snelste team. Enkel McLaren en Senna konden het Britse team nog van de wereldtitel houden, maar in Canada konden ze niet mee. Senna viel al snel uit en Mansell leek naar de overwinning te cruisen. In de laatste ronde had hij zoveel voorsprong dat hij al aan een ereronde begon, juichend naar het publiek.
Daarbij hield hij echter het toerental van zijn Williams niet in het oog en net na de laatste chicane, een tweehonderdtal meter voor de finish, viel zijn motor uit. Mansell stapte woedend en gedesillusioneerd uit. 
Aartsrivaal Nélson Piquet kon zijn ogen niet geloven en won, een halve minuut voor de Tyrrell van Stefano Modena. Wat Piquet van zijn overwinning vond? Ik dacht dat ik een orgasme kreeg toen ik Mansell aan de kant zag staan.
Eerste dubbelwin voor een familie
In 2001 werd er opnieuw geschiedenis geschreven in Canada. Voor het eerst konden twee familieleden op de eerste startrij starten. Michaël Schumacher behaalde de polepositie, voor broertje Ralf. In de race waren de rollen echter omgekeerd; na de eerste pitstop van Michaël nam Ralf de leiding over en stond die niet meer af. Hij won op twintig seconden voor oudere broer Michaël Schumacher. Nooit eerder stonden twee broers op nummer één en twee in een race.
Facebook
NuJij
eKudosF1 merchandise
Een hele winkel vol F1 modellen en spullen tegen scherpe en interessante prijzen. Kom zeker eens kijken!