Mijn hart stond stil
Door Ramses Bossuyt, 14 March 2004
Kwalificaties, naast de dominantie van één team, hét gespreksonderwerp van de afgelopen week. Dominantie is niet écht speciaal, echter als een team er zo bovenuit steekt als nu dan vloeit er wel wat meer inkt over. Wordt er mateloos kritiek over gespuid maar toch is het niet de eerste en zeer zeker zal het ook niet de laatste keer zijn.
De enige oplossing voor de overige teams is er in plaats van 12u per dag vanaf nu 16 tot 20u per dag te werken, of in dubbele shiften. Hoewel dat laatste te moeilijk is. Want zoals we allemaal weten doe je zelf nu eenmaal iets altijd beter.
Maar toch dominantie van één team, het bestaat al sinds jaar en dag in de Formule 1 dus hiervoor ga ik niet meer of minder slaap laten.
Waar ik echter wel slaap voor gelaten heb, was 30 april, 1 mei en 15 juni.
Deze twee eerste redenen kent iedereen wellicht wel. Maar bij die laatste datum zullen enkelen wel wenkbrauwen fronsen. Doen de Mexicaanse Grand Prix en de naam Ayrton Senna da Silva een belletje rinkelen of nog niet?
Even een terugblik:
Het was op een vroege ochtend in 1991. Hij had reeds de derde tijd op zijn naam staan met Patrese en Mansell voor hem. In zijn laatste poging ging hij tot het uiterste, zoals we hem het best kenden, elke meter asfalt, elke centimeter kerbstone die zijn snelheid kon verhogen gebruikte hij optimaal. Tot midden in de ronde… .
Ineens verloor hij de controle over zijn rood-witte bolide, vloog overkop, knalde in de banden en bleef ondersteboven liggen. Elk druppeltje bloed dat ook maar in mijn hoofd zat zakte eruit weg, ik verstomde en kon enkel naar het televisiescherm staren. Buiten een eerste gil kon ik geen geluid meer maken. Seconden tikten weg, seconden die een eeuwigheid duurden en er was geen beweging te zien. Ondertussen waren er marshalls aan de auto aangekomen en hielpen hem eronder uit. Een tijdje werd hij nog gecontroleerd langs de auto waarna hij in de ambulance werd gelegd en naar het ziekenhuis vertrok.
Nog nooit had ik mij zó verschrokken in de sport waar ik zo aan verslaafd was, nooit kon er ”mijn” piloot iets overkomen. En daar lag hij nu, en werd hij afgevoerd.
Machteloosheid en triestig zijn de twee grootste gevoelens die ik me van toen nog herinner.
Hij verklaarde zelf achteraf, toen hij terugkeek op zijn ongeval: “Ik nam de bocht heel snel maar de auto raakte een bult toen ik schakelde. Ik had enkel mijn linkerhand op het stuurwiel en verloor de controle, de auto spinde en ging overkop. Ik had enorm veel schrik. Ik zat vast in de cockpit ondersteboven. Ik voelde ook paniek en was me bewust dat de benzine die mijn kleren doordrenkte brand kon vatten. Ik zat gekneld, kon niet bewegen en had moeilijkheden om te ademen. Het was een enorme moeite om het stuurwiel los te krijgen, mijn gordels uit te doen en onder de auto uit geraken. ”
Maar gelukkig, bleek in de namiddag dat hij oké was. Daags erna reed hij zelfs de Grand Prix. Hij finishte zelf op het podium, wat een adembenemende ovatie en respect afdwong. Helaas was het lot hem nog geen vier jaar later minder goed gezind, hij liet het leven. Die dag, 1 mei, verschrok ik me ook, maar dacht ik dat hij de dag erna weer fit ging zijn. Sinds 91 waande ik me in een roes, “Hij overleeft mij zelfs…” . Het was een domper waar ik 6 maand van in de put heb gezeten.
Facebook
NuJij
eKudosF1 merchandise
Een hele winkel vol F1 modellen en spullen tegen scherpe en interessante prijzen. Kom zeker eens kijken!