De laatste ‘live’ op de A1 Ring
Door Ramses Bossuyt, 25 May 2003
Sinds enkele jaren is de Grote Prijs Formule 1 van Oostenrijk een vast gegeven wanneer ik in december een planning opmaak van hetgeen ik het daaropvolgende jaar zeker niet wil missen.
Dit jaar zal ik in december met weemoed terug denken aan de mooie weekends die ik op en rond de A1 Ring mocht beleven. De beslissing om ook Oostenrijk zijn Grand Prix te ontnemen heeft me misschien nog veel dieper geraakt dan het feit dat ook de Belgische Grote Prijs zijn plaats op de kalender is verloren.
De Österreichring geeft zoveel meer aan de toeschouwer dan ons aller Franchorchamps, waardoor ik in 2004 een waardig alternatief zal moeten gaan zoeken op de vernieuwde F1 Kalender.
De twee races die ik de laatste jaren bijna ieder jaar bezocht, zijn niet meer. Bernie en Max weten niet wat ze de Europese Formule 1 fan aandoen. De twee mooiste Grote Prijzen, de A1 Ring met zijn immer spectaculaire races, en Francorchamps met het enige echte onvervalste klassieke F1 circuit, worden door stompzinnige politiekers opgeofferd. Goed bezig, jongens.
Toch liet ik het dit jaar niet aan mijn hartje komen, en heb ik geprobeerd met volle teugen van het Oostenrijk weekend te genieten. Donderdag 15 mei nam ik samen met Luc en Björn, mijn vaste metgezellen wanneer het op F1 aankomt, een vlucht van SN Brussels Airlines, naar Wenen. De verkiezingen konden ons ditmaal gestolen worden, en na anderhalf uur in de lucht te hebben gehangen werden we op de luchthaven verwelkomt door enkele van onze buitenlandse vrienden. Ons internationaal gezelschap waarmee we in Oostenrijk het race-weekend volgden bestond deze keer uit vijf Finnen, één Engelse en drie Belgen. Een vaste kern van Formule 1 verslaafden kan je het noemen.
Op de luchthaven deden we nog enkele inkopen om onze hongerige magen terwille te zijn, en voorzagen we ons van drank om de twee uur durende tocht, richting Spielberg, tot een goed einde te brengen. Omstreeks halftien arriveerden we met de gehuurde ‘van’ op onze bestemming, een plaats die ons de laatste jaren dierbaar is geworden door de gastvrije en vriendelijk eigenaars, die hun huisje achter hun boerderij steevast aan ons wilden verhuren. We beseffen ditmaal maar al te goed dat het huisje volgend jaar door andere mensen in beslag zal worden genomen. Anders dan anders, hing er dit keer een groot spandoek dat ons begroette, waarschijnlijk wilden de gastvrouw en gastheer op deze manier tonen dat ook zij spijt hebben van het teloor gaan van hun Grand prix, volgend jaar verwachten ze zonder twijfel bergtoeristen, in plaats van half gekke racefans.
Op vrijdagmorgen, na bijgepraat te hebben met onze vrienden, en na een welverdiende nachtrust, trokken we richting circuit. De eerste trainingen met Renault, Jaguar, Minardi en Jordan lieten we aan ons voorbij gaan, iets te vroeg en minder interessant. Maar de eerste vrije sessies, met alle wagens en coureurs op de piste gaven ons meteen dat, waar we al naar zaten te smachten sinds Spa-Francorchamps 2003; het live aanhoren van het karakteristieke geluid van een Formule 1 krachtbron. Het blijft kicken, ook al ga ik al meer dan 16 jaar naar de races.
Onze plaats op de tribune moet wellicht één van de betere plaatsen geweest zijn om de Grand Prix het ganse weekend lang, te volgen. Het is de onoverdekte tribune aan de eerste bocht na de start/finish lijn. De Castrol curve had dit jaar een facelift ondergaan die het de rijders iets makkelijker maakte de bocht met meer lef aan te snijden. Het feit dat men de zandbak door asfalt had vervangen, zorgde er mede voor dat er gedurende de oefensessies maar 1 wagen, niet toevallig een Minardi, slachtoffer werd van de vroeger o zo gevreesde eerste bocht. De tribune aan de Castrol Curve is verder interessant omdat je perfect de start, de pits, de uitgang van de pits en 75 % van het circuit kan zien.
Al snel bleek uit de eerste sessies dat Ferrari het te kloppen team zou worden, want zij konden de beste tijden realiseren onder een zonovergoten hemel, met 23 graden Celsius. De eerste kwalificatie vrijdag liet ons vermoeden dat het op zondag wel eens een saaie race kon worden wanneer Ferrari zijn voorsprong van één seconde per ronde kon behouden. Diezelfde avond lieten we het niet aan ons hart komen en bezochten we supermarkt om onszelf te trakteren op barbeque. Het werd een gezellige avond onder een open hemel vol sterren, wat ons deed beseffen dat de volgende dag ook wel een warme dag zou worden. De Michelins hebben nog altijd de naam sterk te presteren op een warme piste, en dat zou dit keer niet anders zijn.
Op zaterdagmorgen konden we, anders dan andere jaren, iets langer blijven slapen. Onze tribune was dit jaar voorzien van genummerde plaatsen, en dit zorgde er mede voor dat we uitgerust aan de zaterdag konden beginnen. De twee oefensessies op zaterdagmorgen bleken toch weer enig vertrouwen te geven in een spannende afloop op zondag. Williams kon de Ferrari’s bijhouden, en ook Renault en BAR/Honda leverden uitstekend werk. Enkel McLaren stelde teleur, maar de Engelsen uit Woking komen soms verrassend uit de hoek met een andere strategie, zodat niemand echt wist wat de tweede kwalificatie om 14 uur zaterdagnamiddag kon geven.
Het werd een ongemeen spannende thriller. De banden bleken achteraf toch niet zo een grote rol te hebben gespeeld, want zowel Bridgestone als Michelin waren goed vertegenwoordigd in de toptien van de kwalificatie, met elk vijf wagens. Maar de piloten bleken des te meer een belangrijke inbreng te hebben in de afloop. Fernando Alonso zette de toon door in de Niki Laude Curve uit de bocht te gaan, en zijn race zodoende te hypotekeren, want een twintigste startplaats belooft nooit veel goeds. Bijna iedere rijder maakte foutjes op het snelle circuit. Kimi Räikkönen daarentegen reed dit keer een foutloos parcours in zijn kwalificatierondje, en iedereen voelde aan dat dit het te kloppen rondje zou zijn. De spanning op de tribunes steeg ten top, toen één voor één, de volgende vijf faalden in hun opzet de tijd van Ice man te verbreken. Enkel Schumacher diende zijn rondje nog te rijden, en pas bij zijn tweede tussentijd ging hij een fractie sneller dan de Fin. Een magistrale ronde was nodig om uiteindelijk met slechts enkele duizendsten voorsprong de finish te overschrijden. De uitslag van de kwalificatie bracht de twee eersten uit de stand voor het wereldkampioenschap, ook op de eerste startrij op de grid voor de daaropvolgende dag.
De Formule 3000 race die volgde op de kwalificatie was ongemeen spannend, met tal van inhaalmanoeuvers, die het publiek daarmee enorm veel plezier deden. Na een lange dag op het circuit besloten we naar ons logeeradres terug te keren, om te genieten van een gezellige avond onder alweer een mooie open hemel. Bij onze terugkomst op de boerderij vergastten de zonen van de eigenaar ons op een prachtig spektakel. Ze hadden een oude wagen volledig ontdaan van zijn carrosserie, en enkel het onderstel van de wagen gebruikt om er een echte crossbak van te maken. Een zetel, stuur, remmen, motor en vier wielen bleken genoeg om iedereen te bekoren. En de hilariteit was groot toen het ding nog hard kon rijden ook. Dat iemand van hun gasten bijna van de sokken werd gereden kon niks afdoen van de gezamenlijke vreugdetaferelen.
De landbouwer ter plaatse verzekerde ons dat het zeker niet zou regenen op de daaropvolgende dag, al was het volgens hem ook niet uitgesloten dat een miezerig regenbuitje langs kwam. Dat behoort nu eenmaal altijd tot de mogelijkheden in Oostenrijk. Maar de door meerdere weerstations aangekondigde hevige regenbuien bleven uit. Die werden waarschijnlijk in België verwacht of gesignaleerd.
De zondagmorgen werd door de gewijzigde reglementen vreemd ervaren. Andere jaren vertrokken we al om acht uur naar het circuit, om een warm up sessie te kunnen aanschouwen. Maar vanaf 2003 gebeurt er op zondagmorgen niks meer op het circuit. Enkel de drivers’ parade om kwart na elf brengt de gemoederen een beetje op gang. Die parade op de grijze truck van de FIA vind ik trouwens nog altijd even belachelijk. Geen enkele van de coureurs is echt geïnteresseerd en wuift enkel omdat het moet. De interviews die ondertussen worden weggegeven door de piloten op de truck zijn evenmin van een hoog niveau, al blijkt een Jenson Button toch voorzien te zijn van de nodige humor, door te zeggen dat hij volgend jaar de koeien gaat missen. Hij vermeldde er nog bij dat de koeien in Engeland een andere kleur hebben. Nice guy, die Button.
In de tweeënhalf uur nadien kregen we enkel nog een Porsche race te zien die niet veel om het lijf had. Maar toch voelde je op de tribunes de spanning stijgen naarmate het uur van de start naderde. Wanneer de wagens dan eindelijk plaats hebben genomen op de grid voelt iedere rechtgeaarde Formule 1 fan, zijn hart dubbel zo hard slaan als normaal. En wanneer er dan drie keer opnieuw een start moet worden gegeven omdat da Matta niet klaar blijkt te zijn, wordt het voor iedereen een beetje nagelbijten. Uiteindelijk werd het derde keer goede keer, en kregen we ook dit jaar weer een mooie race met tal van wendingen en incidenten, waarbij vooral de brand bij de eerste pitstop van Schumacher de gemoederen verhitte. De miezerige regenbui, die ons zelfs niet deed nat worden, zorgde wel voor veel hinder bij de Formule 1 piloten, want in de Castrol Curve had iedereen moeite zijn wagen in de goede richting te houden, en na de regen bracht zelfs een streep olie menig coureur in problemen in dezelfde bocht. Op de tribunes bleef ondertussen bij velen de vraag hangen of de Duitser voldoende brandstof had meegekregen om een volledige tweede stint te kunnen realiseren. Een feit dat de strijd om de eerste plaats had kunnen doen toenemen.
Het bleek echter ijdele hoop, waardoor de vijfvoudige wereldkampioen, voor het eerst, op een normale manier, de Grote Prijs van Oostenrijk kon winnen. De zege van vorig jaar zorgde immers voor grote controverse bij het publiek toen Barrichello, zijn teammaat in de laatste rechte lijn voor liet gaan. Een smet op het blazoen van de Scuderia, en een gegeven dat er mede voor zorgde dat er zo vele wijzigingen in het reglement hebben plaatsgevonden.
Na de race bleven we met ons groepje nog wat hangen en amuseerden we ons met het bekijken van de teams die druk bezig waren alles in te pakken, om zo snel mogelijk weg te wezen. Misschien was het de laatste keer dat we dit tafereel in Oostenrijk mochten aanschouwen. Maar we houden ons sterk met de gedachte : ‘Never say never again’.
Het werd snel maandagmorgen kwart voor vijf, want dat was de tijd om op te staan, en vooral om op tijd in Wenen te staan voor de terugvlucht. De mensen van La2 (RTBf), Tassin en Vigneron, waren net als wij op het appèl op de luchthaven, en ook zij konden ons vertellen dat ze een mooie race hadden gezien.
Met spijt in ons hart namen we samen afscheid van Oostenrijk,…
Auf Wiedersehen,… ? snik.
Facebook
NuJij
eKudosF1 merchandise
Een hele winkel vol F1 modellen en spullen tegen scherpe en interessante prijzen. Kom zeker eens kijken!